" پس از سکوتی که در آن رویاهای لطیف وجود داشت از او پرسیدم: " زیبایی چیست؟ مردم در تعریف آن و برداشتشان از آن اختلاف دارند، آنچنان که بر سر ستایش آن و عشق به آن با یکدیگر مشاجره می کنند."

پاسخ داد: زیبایی چیزی است که تو را به بخشیدن نه گرفتن ترغیب می کند. چیزی که احساسش می کنی، آنگاه که دستانی از اعماق جانت دراز می شوند تا آن را بگیرند و به درون وجودت ببرند. چیزی است که جسم آن را نقمت می داند و روح آن را نعمت، پیوندی است بین شادی و غم. زیبایی تمامی آن چیزهای پنهان است که درکشان می کنی، آن ناشناخته ها که می شناسی شان و آن خاموشانی که به آنها گوش می سپاری. زیبایی نیرویی است که از مقدس ترین مقدسات وجودت آغاز می شود و در جایی فراسوی رویاهایت پایان می پذیرد."

                                                                                              عارفانه ها، جبران خلیل جبران